Yokluğunun ilk gecesiydi 8 yıl önce bu gece. Sensiz bir hayatın karanlığında uyuduğum o ilk gece. Öyle soğuktu ki... Bu saatlerdi işte evi dolduran kalabalığın bir bir seyrekleştiği biz bize kaldığımız saatler. Sabah uyandığımda bir daha senin olmayacağını bildiğim geceydi. Ertesi gün "alışırsın" zamanla demişlerdi, mezar başında omuzuma vuranlar. Ama olmuyor baba, ben beceremedim bu alışmayı. Ama bu da senin suçun. Öğretmemişsin, söylememişsin bize sevenlerin ve sevilenlerin nasıl unutulabileceğini. Özledik, hem de çok özledik. Yaş ilerleyip de sana kavuşulacak zaman daraldıkça özlem de o denli artıyor olsa gerek. Huzur içinde uyu babam, mekanın Cennet olsun.