Aileden birinin eksik kaldığı ve ayrı olarak geçirdiğimiz bir bayramın daha ilk günü bugün. Önceleri hep babiş gelemezdi, hep onu beklerdik. Ev kocaman da olsa küçücük de olsa bir başka boş gelirdi. Bayram sabahları uyandığımda heyecanla evin içinde onu arardım, bulamazdım. Akşam üzeri diğer çocuklar kapımızın önünden babaları ile el ele geçerlerken ben hep annemin "merak etme o da gelecek" sözleriyle avundum. Bazen son gün yetişirdi, bazen hiç.

O zamanlar eve sağlim döndüğü her gün bir bayramdı aslında bize. Yılbaşını, bayramları, doğum günlerini geriden ve sonradan da kutlasak farketmezdi. Bugünse sen yoksun be annem. Babaannem, anneannem, halalarım, dayılarım ve diğerleri gibi... Gurbette olmak nedense bu sabahlarda daha fazla dokunuyor insana. Diğer çocuklar gibi tanıdık bir o kapıya bir bu kapıya koşamamak var ya. Neskafe bile üçü bir arada ama biz bir başımızayız işte. Eh bir de ev işleri bana kaldı ya hani ondan :)) Önceleri kolay zannederdim bayram temizliğini. O da öyle değilmiş. Şimdi anladım sen gerçekten bir melekmişsin. Tüm sevdiklerimin bayramını kutluyor ve ellerinden öpüyorum. İyi bayramlar annem. Bir sonraki bayramda bir arada olmak dileklerimle... Evin Küçükhanımı