Şimdi; varlığın da tıpkı bir zamanlar mutluyken avuçlarımdan kayıp giden saçların gibi yok olup gitti işte.

Rengarenk bir yaşam siyah ve beyaza büründü. Ben -ki kalakaldım, yokluğunun anlamsız griliğinde. Ne siyah, ne beyaz.

Ne avuçlarımda tuttuğum yüzün,
Ne de beni avutan sözlerin yok artık.
Ağladığımda koşup başımı yasladığım omzun da, omzum da.
Soğuk bir kış sabahının serinliğinde büzüşmüş kumru gibi görmeyen gözlerle,
Bakarım,
An be an yalnızlığıma... boş sokaklara... yürüdüğümüz, sen kokan kaldırımlara.

Hani kanadımı açacak kadarcık dermanım olsa ya, varıp kanat çırpıp konacağım adım attığımız her yola ama yok takatim...

Güz desem, sonbahara çok var,
Kış desem, kalbim hala sıcak,
Bahar desem hiç değil, yüreğimde hüzne çeyrek var.
Alıp gittin beraberinde yarınımı, dünümü,
Hatta dünde kalan çocukluğumu.

Hayallerim şimdi su damlalarıyla ıslanan gazete kağıtlarının mürekkepleri gibi,
Renkleri birbirine karışmış,
Buruşmuş ve dağılmış, bende kendimden bile bir ben kalmamış...

Kolumda; gittiğin an durmuş saatle,
Giderken aldığın bir kalple,
Senden başkasını duymayacak kulaklarımla,
Teninden başkasına değmeyecek tenimle,
Dikilirim bir başıma, öylece... sonsuz .. biçare ve ecelimle...
Bırak! kalayım yanında biraz daha.
Bırak! hiç değilse sensiz bu gri yaşamda,
Mezar taşınla beyazlaşayım.